Większość osób, które doświadczają nagłego kołatania serca, duszności czy mrowienia w dłoniach, w pierwszej kolejności szuka odpowiedzi u internisty. Wykonuje się wtedy EKG, badania krwi czy podstawowe testy diagnostyczne. Gdy wyniki okazują się prawidłowe, pacjent często czuje ulgę, ale i narastającą frustrację – objawy fizyczne nie zniknęły, a organizm nadal wysyła sygnały, że „coś jest nie tak”. Jak nauka wyjaśnia to zjawisko?

Dlaczego układ nerwowy „włącza alarm”?

Fizjologia człowieka nie zawsze odróżnia zagrożenie fizyczne od psychicznego. W obu przypadkach układ współczulny może aktywować ewolucyjną reakcję „walki lub ucieczki”.

W stanie chronicznego napięcia w organizmie stale obecny jest podwyższony poziom kortyzolu i adrenaliny. Hormony te przygotowują nas do przetrwania: przyspieszają tętno, aby lepiej dotlenić mięśnie, i zmieniają dystrybucję krwi. Jeśli ten stan trwa zbyt długo, ciało zaczyna wysyłać sygnały, które mogą być odczuwane jako realne dolegliwości fizyczne.

Najczęstsze reakcje organizmu na stres

Bezpieczeństwo przede wszystkim

Należy pamiętać, że objawy takie jak duszność czy ból w klatce piersiowej zawsze wymagają profesjonalnej diagnostyki lekarskiej w celu wykluczenia przyczyn kardiologicznych lub innych schorzeń organicznych. Jeśli ból ma charakter gniotący, promieniuje do żuchwy lub lewej ręki, towarzyszą mu zawroty głowy, utrata przytomności lub bardzo wysokie ciśnienie – konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna.

Jak zadbać o równowagę?

Jeśli badania lekarskie wykluczyły przyczyny chorobowe, warto zwrócić uwagę na metody wyciszania układu współczulnego:

  1. Techniki oddechowe: Wolny wydech (np. metoda 4-7-8) jest jednym ze sposobów stymulacji nerwu błędnego, który pomaga wyciszyć reakcję stresową.
  2. Zrozumienie mechanizmu: Świadomość, w jaki sposób adrenalina wpływa na ciało, pozwala obniżyć poziom lęku, co często przerywa błędne koło objawów.
  3. Wsparcie specjalisty: Jeśli objawy uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie, najlepszym rozwiązaniem jest kontakt z lekarzem lub terapeutą, którzy pomogą zadbać o dobrostan układu nerwowego.

Bibliografia

  1. McEwen, B. S. (2007). Physiology and neurobiology of stress and adaptation: central role of the brain. Physiological Reviews, 87(3), 873–904.
  2. Chrousos, G. P. (2009). Stress and disorders of the stress system. Nature Reviews Endocrinology, 5(7), 374–381.
  3. Jerath, R., Edry, J. W., Barnes, V. A., & Jerath, V. (2006). Physiology of long pranayamic breathing: Neural respiratory elements may provide a mechanism that explains how slow deep breathing shifts the autonomic nervous system. Medical Hypotheses, 67(3), 566–571.
  4. Barsky, A. J., & Borus, J. F. (1999). Functional somatic syndromes. Annals of Internal Medicine, 130(11), 910–921.